Dagverslagen van onze reis naar Angola februari-maart 2020

De dagverslagen komen er weer aan! Alles is geschreven door Aniek!
Zie, proef & beleef!

Donderdag 20 februari
Het was een lange maar comfortabele vlucht. We hadden de opstelling om 4 en 3 te zitten. Omdat er veel ruimte over was met vrije stoelen zijn een paar van ons verhuisd. Behalve Hans, hij is mijn knuffelbeer tijdens een nachtvlucht. Shout out* naar Hans, nou ja eigenlijk naar zijn schouder. Ik kan je hem aanbevelen voor een nachtvlucht. Soms wat onrustig, maar daar sla je je wel doorheen.
Zanger Nielson ervaar ik ook tijdens de vlucht. Speciaal om zijn liedje ‘Ijskoud’. Het is hier ijskoud.. Maar je woorden maken wolkjes in de lucht. Een rilling loopt over mijn rug..’
Davina Michelle is er ook nog. Het duurt te lang. We staan (zitten) al een tijdje.’

Nog een uurtje en dan zijn we in Luanda. Iedereen gaat snel naar de wc. Want in het vliegtuig heb je nog de enige ‘normale ‘ wc..

** shout out: iemand bedanken op een speciale manier.

 

Vrijdag 21 februari

Vandaag was het een enorm productieve dag. Eerst aangekomen op het vliegveld mochten we uiteraard wachten op de taxibus. We hebben de koffers uitgeladen en mochten weer wachten.. Op een andere chauffeur. Onze chauffeur, Manupedro, heeft de bus tot maandag (?) kapot dus we moesten ter plekke weer even iets anders regelen.
Daarna zijn we op pad gegaan naar Aná. Aná is een gehandicapt meisje waarbij haar heup verkeerd is gegroeid en haar onderkant verlamd is geraakt. Op een bijzonder manier kwam ze op ons pad en nu ontmoeten we haar eindelijk!  We hebben een “leefplan” met haar besproken en dit hebben we gelijk in actie gezet. Aná gaat huiswerkbegeleiding geven door onze hulp.
Hierna hebben we gekeken bij een gehandicaptencentrum. Dit is een dagbesteding voor gehandicapten en hier wonen ze ook. Hier praat ik over 17 gehandicapten. Deze gehandicapten maken kippen en geven les aan kinderen. Ik heb hier echt bewondering voor! Ondanks een handicap doen ze het toch. Wauw! Na een vermoeiende nacht leggen we ons hoofd ter ruste.

Zaterdag 22 februari

Vandaag was de bedoeling dat het een leuke dag was voor mij…
Dat was het ook gelukkig! We gingen naar het weeshuis!
Na een gezoek en hobbelige wegen waren we er eindelijk. We hebben gezien dat het weeshuis is opgeknapt. En veel ook! Er is een verdieping bij gekomen om te spelen, zodat de kinderen niet op straat spelen. Zij hebben een sponsor gevonden die hen helpt met eten enzo.
Toen we daar waren was mijn eerste blik gelijk opzoek naar Helena, onze ogen kruiste elkaar en een lach kwam naar boven.
We hebben shirtjes, chips en drinken mogen geven aan de kinderen. De shirtjes kwamen van de school met de Bijbel uit Oene. En het belangrijkste, om niet te vergeten gaven we ze een kinderbijbel.
Na veel gespeeld te hebben kwamen we erachter dat Teresa haar roeping als juf heeft misgelopen. Hoe ze omgaat met de kinderen, voornamelijk met de spellen die ze bedenkt, super leuk!

Hierna mochten we ons ogen sluiten tot morgenochtend.

Zondag 23 februari
‘s Nachts was echt een ramp. Het regende zo en zo hard, tenminste dat dachten we. Alles klinkt superhard door de golfplaten. Hester dacht dat we morgen op het journaal te zien zouden zijn. Dat er een overstroming was en dat haar moeder ons kon zien op tv. Gelukkig was dit niet het geval…

Vandaag hadden we een rustdag, het is tenslotte zondag. We mochten het nichtje van Teresa ontmoeten samen met haar gezin. Samen gingen we naar het strand.

Toen we thuis aankwamen bij Rosa gingen Benjan en Hester oefenen voor hun gezinnetje. 3 kinderen zaten bij hen, maar dat was nog niet zo eenvoudig. De één wilde van alles, maar niet bij hen zitten. De ander ging er met het eten vandoor en ging er mee spelen want hij wilde niet eten… En de ander ging prima! Dus hopen dat het morgen beter voor hen gaat… Anders moet er nog veel gebeuren…

 

Maandag 24 februari

‘s Morgens vroeg gingen de ouders boodschappen doen voor de gezinnen. Zij gingen in de winkel zakken maken met meel, rijst, suiker, bonen etc. Daarna kwam Ari om samen met ons de spullen uit te delen aan de gezinnen in de wijk. De mensen wonen niet comfortabel. Vaak liggen ze onder de golfplaten of hebben ze amper een golfplaten dak. We mochten ze bemoedigen alleen al door hen te zien. Dat wij aandacht geven aan hen is in hun ogen al waardevol! Maar natuurlijk hadden we ook eten meegebracht.

Vanmiddag is in één woord te beschrijven: bizar!! Bizar dat er zulke mensen kunnen leven. Bizar dat de wereld zo oneerlijk is verdeeld. Bizar dat wij altijd klagen. Bizar dat wij het toch altijd goed hebben.

Ons plan was om naar iemand te gaan die op een vuilnisbelt leeft met 2 kinderen. Zij wou spaghetti voor haar kinderen. Na een hele zoektocht zijn we bij haar gekomen. Met tranen in de ogen mochten we haar “huis” zien. Af-schuw-lijk. Bizar. Ongelofelijk. Hoe kun je daar nou leven. Haar huis was omringd met vuilnis. Ze leefde in het vuilnis. Onderweg naar haar toe kwamen we een ander golfplaten dorpje tegen. Huis aan huis kon je hier wel bij langs. Bizar!

Hier woont Georgina met haar 2 zonen… Haar huis gebouwd op een vuilnisbelt. Uren zijn we op zoek geweest naar haar. Toen we haar aantroffen vonden we haar ziek. We brachten medicijnen, voedsel en kleding. Tijdens de reis hebben we hen meermalen bezocht.

Dinsdag 25 februari
Vandaag hebben we een relaxte stichting dag gehad. Eerst mochten we opzoek naar Ana voor de telefoon voor andere Aná. Verwarrend hè? Dat vonden wij ook.

Enig idee hoe de wegen eruit zien in de regentijd? Uren onderweg om verder te komen…

We mochten haar de schoolspullen brengen. Boeken, pennen en schriften was zo te vinden. Maar een schoolbord… Daar was echt een zoektocht voor nodig! Maar gelukkig hadden we alles toen we bij Aná aankwamen.
Daarna hebben we gezin Aná meegenomen naar het strand. Hier hebben we haar vermaakt met puzzels. Nou ja.. We.. Het was voornamelijk ik. Maar het was wel gezellig! Een leuke en gezellig dagje voor Aná en tegelijkertijd voor ons. Mooi dat we dit zo konden doen!

 

Woensdag 26 februari

Vandaag was een hele goede dag voor de stichting! We kunnen met opgeheven hoofd naar huis.
We zijn eerst bij de dagbesteding van de gehandicapte mensen geweest (die we dag 1 al ontmoet hebben) waar we een plan bespraken. De kippen die zij maken op de dagen, die willen wij verkopen in Nederland. Met dit geld ( en een gift van onze kant) kunnen ze verder.
We hebben ze naaimachines gegeven. Maar bij een veel machines hoort ook een atelier. In het atelier is nu een klaslokaal. Dus wij willen een klaslokaal bouwen en dan kan de tafels en stoelen daarin. Dat betekent meer kinderen naar school en een eigen werkruimte voor de mensen met een beperking. Zodat ze in de schaduw kunnen werken.

Héél héél kort gezegd wordt dit ons project voor de komende periode. Dat gaat een hele klus worden. De prijzen zijn enorm hoog in Angola. Maar we geloven erin.

Als we thuis komen bezoeken nog verschillende mensen uit de buurt. We verblijven altijd bij locals. Dat is geweldig, op deze manier woon je midden tussen de bevolking zelf. Dat betekent overigens: geen douche of stromend water. Maar wel veel contact met de mensen uit de buurt. We worden vaak enthousiast begroet en menigeen kent onze naam inmiddels…

Na een intensieve dag gaan we op één zij liggen. Het is ’s nachts overigens snikheet. De temperatuur komt niet onder de 30 graden en we liggen met 5 personen op een kamertje onder golfplaten. Geen meelij… wij hebben tenminste een piepende ventilator en een matras. Dat is wat heel veel mensen om ons heen niet hebben.

 

 

Donderdag 27 februari

Een intensieve dag. Van alles moest geregeld. Ons depot werd uitgezocht. Tientallen pakketten werden klaargemaakt. Een enorme klus. En dat bij bijna 40 graden. Onze darmen hebben het soms lastig, maar we klagen niet! Doorgaan: zak na zak, tas na tas.

Alles voor het goede doel.

’s Middags naar een dorp waar we elk jaar komen en verschillende gezinnen ondersteunen. Er is geen weg in het dorp, dus het betekent veel sjouwen.

Vrijdag 28 febr
Vandaag zijn we bij het bejaardentehuis geweest. Een paar van de bejaarden herkenden ons nog van vorig jaar. “Waarom duurde het zo lang voordat jullie er weer waren?” vroeg er één. We hebben gekletst met de bejaarden.

Ongelooflijk dat ze de hele dag op de grond zitten. Al zijn ze dat ook wel gewend. Maar het blijft bizar om te zien. We hebben veel kleiding voor ouderen gebracht, maar ook lakens en dekens en een enorme berg incontinentiemateriaal. Daarnaast was er veel behoefte aan wasmiddelen. De meeste mensen zijn incontinent. Zo hebben ze meer mogelijkheden om te wassen. Voor volgend jaar hebben we het idee om een dag te organiseren. Een dag waarbij we pannenkoeken bakken en spelletjes doen. We denken hierbij aan het spel Twister. Nee grapje, dat gaat hun niet meer lukken. Maar we hebben een idee, kijken of de uitvoering ook zo leuk is..

Daarna gingen we op weg naar de vrouw en kinderen op het vuilnis. Kijken hoe het met hen gaat. Of de koorts al is afgezakt is of misschien wel weg is?! We reden in één keer goed naar haar “huis”. Haar koorts was weg, ook de paracettemollen doen hun werk in Angola. Goed werk!
Samen met de buurtkinderen daar hebben we gedanst. Het was een gezellige dag!

 

Zaterdag 1 maart.

Vandaag gingen we het land verkennen met familie van Teresa. De natuur is verwaarloosd en droog. We gingen naar de rivier de Kwanza met een ontmoeting met vele apen. Erg indrukwekkend was het slavernijmuseum. 4 miljoen Angolezen zijn vanaf deze plek als slaaf naar Amerika gegaan. Beschamend om als blanke rond te lopen en de beelden te zien. En op de plek te staan die voor velen de laatste keer Afrika was…

Maandag 2 maart
“Jullie zijn goud” kregen we te horen toen we aankwamen bij het gehandicaptencentrum. Dat was wel mooi om te horen. Na veel gepraat te hebben mochten we de kippen inpakken in de koffers. Hun taak zit erop, nu moeten wij hun werk doorgeven in Nederland.

Hierna hebben we gezinnen bezocht in een dorpje.

 Een vrouw hielp ons met de weg te vinden. Ze wees naar een plek en zei “jullie moeten daar ook helpen”. We hebben gekeken op die plek en het was zo ontzettend waar wat ze zei. Er lag een dun mager mannetje op een kapotte matras. Hij had TBC. Hij was doodziek en amper aanspreekbaar. We mochten hem helpen met medicijnen en eten. Na een moe en voldaan dagje wouden we ons graag terugtrekken in onze schulp. Maar dat kwam er niet in. 1 voor 1 kwamen de buurtkinderen en ouders op de stoep. Ze hadden een afscheidsfeestje voor ons in de planning. Dus na gefeest, gelachen en uitgezwaaid te hebben zijn we echt gaan slapen.

 

Dinsdag 3 maart
Ons laatste dagje.. Vanmorgen vroeg zijn we op pad gegaan met de buurjochies. Wij gaan ze helpen om ze op school te krijgen. Het was ongelooflijk indrukwekkend om mee te maken. Gespannen gingen ze met ons mee, zou het dan eindelijk lukken; echt naar school? We waren net zo zenuwachtig als de vader en de jongens. Moeder leeft niet mee, gestorven bij de geboorte van het jongste kind. Vader heeft 6 kinderen. 3 ervan worden vandaag aangemeld. Toen we op school kwamen begon er een lange procedure van inschrijven. En toen mochten we mee, de jongens naar hun nieuwe klas brengen. Wat een emotie bij vader. Ook wij hadden de tranen in de ogen. Op deze manier het verschil mogen maken bij deze kinderen! Geweldig, ontroerend ook. Ze kregen van ons nog een mooie tas met schoolspullen. Gegeven door 2 jongens uit Nederland.

Daarna hebben we ons overgegeven aan de reis die ons tot Nederland te wachten staat 

Ps: het busje van Manupedro is nog steeds kapot. Misschien hebben we volgend jaar een nieuwe kans.